Najczęściej stosuje się legary o przekroju 40 × 50 mm lub 50 × 70 mm, ale nie ma jednego uniwersalnego wymiaru dla każdego tarasu. Przekrój zależy od rodzaju podłoża, wysokości konstrukcji, materiału desek i sposobu podparcia. Równie ważny jest rozstaw osiowy, czyli odległość mierzona od środka jednego legara do środka kolejnego. Ostateczne wartości zawsze trzeba sprawdzić w instrukcji producenta desek – zbyt duży rozstaw może powodować ugięcia, odkształcenia i utratę gwarancji.
Jakie wymiary mogą mieć legary pod taras?
Na stabilnym podłożu, takim jak betonowa wylewka lub płyty, można zastosować niższe profile, ponieważ legary nie muszą przenosić dużych obciążeń na większą odległość. Przy tarasie na gruncie, wspornikach albo słupkach potrzebny jest zwykle wyższy przekrój, na przykład 50 × 70 mm lub 50 × 100 mm.
Wymiar podawany jako 40 × 50 mm oznacza przekrój poprzeczny elementu, a nie odległość między legarami. Te dwa parametry należy rozpatrywać osobno.
Legary drewniane, kompozytowe czy aluminiowe?
Materiał podkonstrukcji powinien być kompatybilny z deskami oraz warunkami pracy tarasu. Pod deski drewniane często stosuje się drewno sosnowe, świerkowe, modrzew syberyjski lub drewno egzotyczne. Pod deski kompozytowe producenci najczęściej przewidują legary kompozytowe albo aluminiowe, choć w niektórych systemach dopuszczone jest także drewno.
| Materiał | Typowe przekroje | Główne zastosowanie |
|---|---|---|
| Drewno | 40 × 50 mm, 40 × 60 mm, 50 × 70 mm, 50 × 100 mm | Tarasy drewniane, konstrukcje na podłożu lub słupkach |
| Kompozyt | 20 × 40 mm, 30 × 40 mm | Niskie konstrukcje na stabilnym, utwardzonym podłożu |
| Aluminium | około 25–30 mm, 30 × 50 mm | Tarasy kompozytowe, miejsca narażone na wilgoć i wymagające sztywnej konstrukcji |
Legary kompozytowe są odporne na wilgoć, ale zwykle mają mniejszą nośność niż profile drewniane lub aluminiowe. Nie każdy model nadaje się do konstrukcji ustawionej na słupkach. Legary aluminiowe są droższe, lecz nie wymagają impregnacji i dobrze sprawdzają się tam, gdzie konstrukcja będzie często narażona na wodę.
Co ile centymetrów układać legary?
Rozstaw legarów podaje się w osiach, czyli od środka jednego elementu do środka następnego. W przypadku wielu tarasów drewnianych spotyka się wartości od 30 do 50 cm, jednak dokładny limit zależy od grubości, szerokości i profilu deski.
| Grubość deski | Maksymalny rozstaw osiowy legarów |
|---|---|
| 20 mm | 35–40 cm |
| 21 mm | 40–45 cm |
| 24–28 mm | maksymalnie 45 cm |
Podane wartości mają charakter orientacyjny dla desek drewnianych. Deski kompozytowe mogą wymagać innego rozstawu, dlatego w ich przypadku nadrzędna jest instrukcja konkretnego systemu. Nie należy zwiększać odległości tylko po to, aby ograniczyć liczbę legarów. Deska może wtedy sprężynować lub odginać się, a producent może odmówić uznania reklamacji.
Legar powinien mieć własne, stabilne podparcie. W jednym z często stosowanych układów odległość między punktami podparcia nie przekracza około 70 cm, ale na tarasach podniesionych parametry konstrukcji trzeba dopasować do obciążeń i układu słupków.
Kiedy zagęścić rozstaw legarów?
Mniejsza odległość między legarami zwiększa podparcie desek i ogranicza ich ugięcie. Warto ją przewidzieć w następujących sytuacjach:
- Duże natężenie ruchu – na przykład przy wejściu do budynku albo na tarasie użytkowanym publicznie.
- Montaż desek pod kątem 45 stopni – taki układ zwiększa wymagania wobec podparcia.
- Ciężkie deski z twardego drewna egzotycznego – większa masa zwiększa obciążenie konstrukcji.
- Łączenie desek czołowo – każdy koniec deski powinien opierać się na własnym legarze.
Na co uważać podczas montażu?
Legarów drewnianych nie należy układać bezpośrednio na wilgotnym gruncie. Trzeba odizolować je od podłoża za pomocą podkładek gumowych, wsporników lub innego systemu zapewniającego odpływ wody i wentylację. Stały kontakt drewna z wilgocią przyspiesza jego degradację.
Przed zamknięciem konstrukcji drewno powinno być zabezpieczone impregnatem przeznaczonym do zastosowań zewnętrznych. Szczególną uwagę zwróć na świeżo przycięte końce i otwory pod wkręty. Drewno impregnowane ciśnieniowo nadal wymaga zabezpieczenia miejsc cięcia. Do montażu używaj nierdzewnych wkrętów i łączników.
Przy ścianach pozostaw dylatację, a między deskami zachowaj szczeliny wskazane przez producenta. W przypadku tarasów nad pomieszczeniem lub na podłożu z hydroizolacją nie wolno przypadkowo przewiercać warstwy izolacyjnej. Stabilność należy wtedy zapewnić przez właściwy układ wsporników, podwójne legarowanie albo kratownicę.
- Sprawdź instrukcję montażu konkretnej deski i ustal dopuszczalny rozstaw osiowy.
- Dobierz przekrój legara do rodzaju podłoża, wysokości konstrukcji i przewidywanego obciążenia.
- Wyrównaj konstrukcję oraz odizoluj legary od gruntu, betonu lub innych wilgotnych powierzchni.
- Zabezpiecz drewno w miejscach cięcia i zastosuj nierdzewne elementy mocujące.
- Przed przykręceniem desek sprawdź poziom, dylatacje, szczeliny oraz odpływ wody.
Najbezpieczniejszy punkt wyjścia to legar 40 × 50 mm lub 50 × 70 mm oraz rozstaw osiowy około 35–45 cm, ale ostateczny dobór zawsze wynika z instrukcji desek i warunków podłoża. Przy wysokim tarasie, dużych obciążeniach lub konstrukcji na słupkach parametry warto skonsultować z projektantem albo doświadczonym wykonawcą.
