W stropie Teriva żebro rozdzielcze stosuje się zwykle zależnie od rozpiętości w świetle podpór: do około 3 m najczęściej nie jest potrzebne, od 3 do 4,5 m wykonuje się jedno żebro, a przy rozpiętości 4,5–6 m zwykle dwa. Powyżej 6 m nie należy stosować sztywnej reguły – układ żeber powinien określić projektant konstrukcji.
Strop Teriva – co ile stosować żebro rozdzielcze?
Rozpiętość należy mierzyć w świetle podpór, czyli między powierzchniami podpór, na których opierają się belki. Orientacyjne zestawienie wygląda następująco:
| Rozpiętość w świetle podpór | Liczba żeber rozdzielczych |
|---|---|
| Do 3 m | Zwykle brak |
| Od 3 do 4,5 m | 1 żebro, najczęściej w środku rozpiętości |
| Powyżej 4,5 do 6 m | Zwykle 2 żebra, rozmieszczone mniej więcej co 1/3 rozpiętości |
| Powyżej 6 m | Układ indywidualny, określony w projekcie konstrukcyjnym |
W dokumentacjach konkretnych systemów granica obowiązkowego stosowania pierwszego żebra może wynosić około 3,4 m. Dlatego tabela przedstawia zasadę orientacyjną, a nie uniwersalne wymaganie dla każdego wariantu Teriva.
Przy dwóch żebrach odległości między podporami a żebrami oraz między samymi żebrami powinny być zbliżone. Dla rozpiętości 6 m oznacza to orientacyjnie podział na trzy odcinki po około 2 m.
Jak wykonać żebro rozdzielcze?
Żebro wykonuje się prostopadle do belek stropowych. W tym miejscu pustaki należy rozsuwając przygotować przestrzeń na beton i zbrojenie. Pustaki przylegające do żebra powinny być zabezpieczone przed wlaniem mieszanki do ich wnętrza, a od dołu trzeba zapewnić deskowanie lub zastosować systemową kształtkę, jeśli przewiduje ją producent.
Typowe parametry żebra rozdzielczego obejmują:
- Szerokość – zwykle 70–120 mm, zależnie od dokumentacji systemu.
- Wysokość – równa pełnej wysokości konstrukcyjnej stropu.
- Zbrojenie podłużne – dwa pręty, jeden u góry i jeden u dołu, zwykle o średnicy co najmniej Ø12 mm.
- Strzemiona – najczęściej Ø4,5 mm, rozmieszczone nie rzadziej niż co 30 cm.
- Zakotwienie – pręty należy wprowadzić w prostopadłe wieńce lub podciągi na długość co najmniej 0,5 m.
Żebro nie powinno być traktowane jako samodzielny element ułożony między pustakami. Jego zbrojenie musi współpracować z wieńcami, a deskowanie powinno być podparte tak jak pozostałe elementy stropu na czas betonowania. Nieprawidłowe podparcie, brak zakotwienia albo niewłaściwe rozmieszczenie prętów może ograniczyć jego działanie.
Po co wykonuje się żebra rozdzielcze?
Żebro zwiększa sztywność stropu i pomaga rozłożyć obciążenie z jednej belki na sąsiednie belki. Ogranicza w ten sposób klawiszowanie, czyli nierównomierne uginanie elementów stropu, które może prowadzić do zarysowań wzdłuż belek.
Szczególnego znaczenia nabiera to przy obciążeniach skupionych. Dotyczy to między innymi ciężkich ścian działowych oraz punktów podparcia słupów więźby dachowej. Ścianka działowa ustawiona równolegle do belek wymaga zwykle dodatkowego wzmocnienia, na przykład zagęszczenia belek albo wykonania ukrytej belki żelbetowej. Samo dodanie typowego żebra rozdzielczego nie zawsze wystarcza.
Projekt konstrukcyjny budynku ma pierwszeństwo przed ogólną tabelą rozstawu żeber. Liczbę i położenie żeber trzeba zweryfikować przy nietypowej geometrii stropu, dużych obciążeniach miejscowych oraz przy rozpiętości przekraczającej 6 m.
Nie należy samodzielnie zwiększać liczby żeber bez uzasadnienia projektowego. Zbyt rzadkie żebrowanie może sprzyjać nadmiernym ugięciom i klawiszowaniu, natomiast zbyt gęste zwiększa masę oraz koszt konstrukcji.
Przed betonowaniem sprawdź w projekcie konstrukcyjnym przede wszystkim:
- rozpiętość w świetle podpór i typ zastosowanego stropu Teriva,
- liczbę oraz dokładne położenie żeber rozdzielczych,
- średnice prętów, rozstaw strzemion i długość zakotwienia,
- ewentualne wzmocnienia pod ściankami działowymi i obciążeniami skupionymi.
Dla typowego stropu o rozpiętości do 6 m powyższa zasada pozwala szybko określić orientacyjną liczbę żeber. Ostateczne rozwiązanie zawsze powinno wynikać z dokumentacji konkretnego systemu i projektu konstrukcyjnego.
